Kaluđerica je naselje u Srbiji u Gradskoj opštini Grocka u gradu Beogradu. Broj stanovnika po popisu iz 2022. godine je 28.483.
Dobilo je ime po reči kaluđerica, ženi koja se zamonašila u manastiru.
U Kaluđerici se nalazi crkva Svetih Bogoroditelja Joakima i Ane, zemljište i temelje hrama osveštao je Blaženopočivši Patrijarh srpski Pavle 2003. i 2005. godine, nakon čega je otpočela i njegova izgradnja.
Ovde se nalaze OŠ „Miloje Vasić” Kaluđerica i OŠ „Aleksa Šantić” Kaluđerica.
Škola u Kaluđerici prvi put se pominje 1849. godine, ali se o njenom daljem postojanju i radu u XIX veku teško može govoriti jer ima malo zabeleženih podataka, pa tek predstoji duže istraživanje obimne istorijske građe.
Iz letopisa škole, koji je 1952. godine, počeo voditi ondašnji učitelj Spasoje J. Gutović, saznajemo da škole dugo nije bilo u Kaluđerici, pa su se deca školovala u Malom Mokrom Lugu i Vinči. Zalaganjem predsednika opštine Milutina Milutinovića 1919. godine ponovo je otvorena škola u Kaluđerici. Za potrebe škole preuređena je kuća Marka Mišića u kojoj je smešteno 12 skamija. Prvi učitelj u obnovljenoj školi sa 45 đaka bio je Žarko Jovanović.
Posle Žarka za učitelja dolazi Svetozar Đorđević iz Beograda, potom se smenjuju Josif Marša i Katarina Arsenijević, dok Jovan Taut provodi u Kaluđerici punih 14 godina. Za Tauta se kaže da je bio pravi narodni učitelj. On je pored dece učio i njihove roditelje kako da gaje vinovu lozu, voće i stoku. On je osnivač i prve zemljoradničke zadruge koja je imala velikog uticaja na sveukupni razvoj sela i njegovu naprednu orijentaciju.
U jesen 1925. godine počeo je rad u novoj školskoj zgradi sagrađenoj na imanju Marka Sokolovića. Učitelj Taut prionu na posao i zagradi celo školsko imanje, posadi red bagrema, a dogodine voćnjak i vinograd na pet ari.
Od učitelja iz posle ratnog perioda izdvaja se Ignjat Giga po kome i jedna ulica u Kaluđerici nosi ime.
Na ovoj lokaciji sagrađena je nova školska zgrada koja je otvorena 20. oktobra 1963. godine.
Ova zgrada je imala tri učionice i trpezariju u prizemlju (današnja tzv. stara školska zgrada).
U cilju racionalizacije školske mreže četvororazredna škola u Kaluđerici sa 58 učenika je 1969. godine pripojena osnovnoj školi „Nikola Tesla“ u Vinči, a učenici starijih razreda školovanje nastavljaju u MM Lugu koji im je bliži.
Od 1970. godine Kaluđerica počinje da se intenzivno izgrađuje, po mehaničkom priraštaju stanovnika biva na prvom mestu u zemlji. Kako se ovde naseljavaju uglavnom mladi ljudi, sve je više dece koja stasaju za školu, pa školska zgrada sa tri učionice postaje tesna, pa se nastava izvodi i u barakama niškog građevinskog preduzeća. Pristupa se izgradnji nove školske zgrade koja je otvorena u jesen 1980. godine. Početak nastave u novoj školskoj zgradi sa 12 učionica (prva faza gradnje) dočekalo je 1300 učenika. Tada škola i dobija ime „Aleksa Šantić“, a dužnost prvog direktora škole, do okončanja izbornog postupka, obavlja Milka Vukosavljević, pedagog.
Podaci iz 1903 godine
Položaj sela.
Selo je u izvorištu potoka Bubnja, koji se u donjem toku zove Bara, leva pritočica Bolečice. Kuće su po blagim stranama doline.
Tip sela.
Selo je podeljeno u dve male; Gornju i Donju. Najzbijenije su kuće po sredini sela. Rastojanja nekih krajnjih kuća sa desne strane seoskog puta iznosi 40-60 i 70-100 metara. Ima nekolko kuća, koje su izdvojene iz sela i dosta rasturene.
Starine u selu.
Jedno mesto između Kumodraža i Velikog Mokrog Luga, gde je otprilike pre 100 godina bilo današnje selo Kaluđerica, stanovnici zovu Stara Kaluđerica.
Postanak sela i poreklo stanovništva.
Priča se da je današnje selo Kaluđerica postalo onda kada su stanovnici zbog čume prešli iz Stare Kaluđerice na mesto gde je danas selo. I to prvo selo, a premo tome i današnje, nije tako staro. Osnovali su ga doseljenici iz Levča i istočne Srbije. Od tih prvih porodica i danas neke postoje u sadašnjem selu Kaluđerica. To su:
–Musići***.
–Veselinovići***.
Noviji doseljenici su:
–Stojanovići su iz srpskih krajeva pod Turcima***.
–Anđelkovići su od Prilepa***.
Napomena:
*** ne kaže se koju slavu slave.
IZVOR: „Okolina Beograda“ Riste T. Nikolića – NASELJA SRPSKIH ZEMALJA (knjiga 2) – SRPSKI ETNOGRAFSKI ZBORNIK (knjiga V), Beograd 1903.
